مجلس رندان 2

خدا ما را آفرید یا ما خدا را آفریدیم؟

eshgh321 — Fri, 09 Oct 2009 10:16:18 GMT

ایزد منان شما را آفرید

ابتدا و انتها را آفرید

کرد روح خویشتن را توی ما

گوش و چشم و دست و پا را آفرید

دید زن ها ناقص و کم طاقت ند

لطف کرد و مردها را آفرید

در پرانتز (مردهای زن ذلیل)

چون که سرویس طلا را آفرید

خواست موسی فاتح میدان شود

پس عصا و اژدها را آفرید

ظلم باید برملا می گشت پس

اتفاق کربلا را آفرید

ابتدا یک عده را آقا شمرد

بعد آقا زاده ها را آفرید

بهر این قشر همیشه محترم

پرشیا و زانتیا را آفرید

ملکی و تنبان و ارسی خلق کرد

دامن و شال و عبا را آفرید

بهر ما پشت سر هم درد ساخت

بهر آنها هم دوا را آفرید

بعد از آنکه خلق شد نوع بشر

آدمی زاده خدا را آفرید

چند رباعی نامربوط

eshgh321 — Sun, 06 Sep 2009 10:37:18 GMT

با بربری و پنیر شعری بنویس

بر قبر خودت -بمیر- شعری بنویس

بر سردر دولت عدالت محور!

با قافیه ی وزیر! شعری بنویس

انشای بد، املای غلط من باشم

کج کوله ترین دست خط من باشم

من مرد اصول و ارزش و آمارم!

بگذار وزیر دولتت من باشم

دیروز به وعده رفت و فردا به امید

مردیم درون گند مرداب امید

پیغمبر ناامید نازل شد و گفت:

لا حول ولا قوه الا به امید

قاطی شده ایم با زن و دخترها

ترکیب بدی شده: من و دخترها!

"با جاه و جلال شعر بازی شده است"

لعنت به من و انجمن و دخترها

عاشق شدم و کلاغ در رگهایم

چون گاو کشید ماغ در رگهایم

من عاشق تو نمی شوم، می ترسم

جفتک بزند الاغ در رگهایم

هزلی مودبانه:

با اسم من و خودت غزل سازی کن

بیهوده دلت را به همین راضی کن

تنبان مرا بگیر در آغوشت

با خشتک شورت خالی ام بازی کن

(توضیح اینکه شورت مزبور ورزشی بوده و مهم تر اینکه کاملا خالی است. پس هم از لحاظ قانونی و هم از لحاظ شرعی بازی کردن با آن خالی از اشکال است.)

یک طنز قدیمی با کمی اصلاحات

eshgh321 — Tue, 28 Jul 2009 16:51:18 GMT

گوساله ها و میش ها، خرها مقصرند

یعنی تمام این برادرها مقصرند

در آخور دنیا فرو بردیم اگر که سر

جوها و یونجه ها و شبدرها مقصرند

در آخر تمام دعواهای خانگی

معلوم می شود که شوهر ها مقصرند

سرها فتاده در کمندت نازنین ولی

هرکول پوارو گفته که سرها مقصرند

گاهی که نامه ام به دست تو نمی رسد

طعنه مزن به پست، کفترها مقصرند

در حق من رفیق کوتاهی نمی کند

گر زنده ام هنوز، خنجرها مقصرند

وقتی توهم تورم توی کشور است

حتما سروش ها، کدیورها مقصرند

ما را برای باختن خلقیده، کردگار

یعنی همیشه حضرت داور مقصرند

این شعر را به نیت خوبی نوشته ام

گر بد شده، خدا، قلم، جوهر مقصرند

روح پدر خیام شاد

eshgh321 — Sun, 10 May 2009 10:30:18 GMT

تو گاو و بز الاغ داری، اینقدر...

ماشین و زمین و باغ داری، اینقدر

می خواستم از تو خواستگاری بکنم

افسوس که یک دماغ داری اینقدر...

آتش شده ام، زبانه دارم، دختر!

از شور جنون نشانه دارم، دختر

دیوانگیم یک مرض تکراریست

من عادت ماهیانه دارم، دختر

چون کبک قشنگ و خوش خرامی، دختر

چون ماه چهارده تمامی، دختر

گفتم نفسی کنار تو تازه کنم

افسوس که طبق دین حرامی دختر !

از پشت زمان بیا و لبخند بزن

رگهای مرا به زندگی بند بزن

بگذار که عاشقت شوم بعد برو!

تو نیز به روزگار من گند بزن

جوراب و کت و گیوه خدایا بفرست

بشقاب پر از میوه خدایا بفرست

از خیر جوان گذشته ام، حداقل

یک پیرزن بیوه خدایا بفرست ....

بعضی وقت ها

eshgh321 — Wed, 15 Apr 2009 16:56:27 GMT

عاقل و با فکرم و با هوش بعضی وقت ها

بهتر از روباه و از خرگوش بعضی وقت ها

گرچه از آیینه دلگیرم ولی از عکس نه

می شوم خوش تیپ با روتوش بعضی وقت ها

حرف ها دارم ولی در جمع از ما بهتران

می نشینم گوشه ای خاموش بعضی وقت ها

غالبا غرق دعا و ذکر و تسبیحم ولی

می سپارم گوش به گوگوش بعضی وقت ها

سفت و سنگینم ولیکن سخت دارم احتیاج

چیز نرمی تا بیفتم روش بعضی وقت ها

فکر زن ها نیستم اما کنار دست تو

می زند چیزی درونم جوش بعضی وقت ها

گفته ام اشعار طنزی در رثایت گاه گاه

خوانده ام آواز زیر دوش بعضی وقت ها

دل شبیه بره ی بی دست و پایی بود لیک

گرگ می گردند میش و موش بعضی وقت ها

در خیال سرخ آزادی هوایی می شوند

مرغ های بی خبر از قوش بعضی وقت ها

نیست توی خاطرم غیر از خیال تو کسی

جز نسیم و مریم و بهنوش ... بعضی وقت ها

در هوایت می زنم عرعر شبیه نره خر

می شود مغز سرم مخدوش بعضی وقت ها

کابل و بغداد چشمت را به آتش می کشم

می شوم دیوانه مثل بوش بعضی وقت ها

حرف خالی چاره ی درد دل دیوانه نیست

باز کن ای نازنین آغوش۱ بعضی وقت ها

۱ دکتر مارک کتز (Mark Katz, M.D)، عضو L.A. Shanti's Advisory Board می نویسد:" ...«در آغوش گرفتن» می تواند در محدوده ذهنی یک فرد تغییراتی را ایجاد نماید و به آنها از لحاظ پزشکی کمک کند. بالاتر از همه اینکه، «در آغوش گرفتن» هیچگونه «عوارض جانبی» ندارد و شما برای گرفتن چنین مداوایی، احتیاج به رفتن نزد دکتر ندارید." «در آغوش گرفتن» (Hug) داروی خوبی است. در این حرکت، انرژی منتقل می شود و فرد در آغوش گرفته شده تقویت روحی و عاطفی می شود. شما برای بقا در زندگیتان به یکبار «در آغوش گرفته شدن» ، برای حفظ و حراست از زندگیتان به 8 بار « در آغوش گرفته شدن» و برای رشد و نمو به 12 بار «در آغوش گرفته شدن» در روز نیاز دارید

فرهنگ غلت(فرهنگ لغت):

eshgh321 — Mon, 06 Apr 2009 10:08:18 GMT

این مطلب را از وبلاگ مجلس رندان انتخاب کردم. وبلاگ دیگری که مطالب طنز به صورت نثر و بیشتر مربوط به استان ک.ب در آن نوشته می شود. بعضی از کلمات به زبان لری بویراحمدی است:

فرهنگ غلت(فرهنگ لغت):

کِرِ بَودار (ker bao dar):

پسر پدردار؛ پسری که پدر دارد؛ عاقبت به خیر؛ وارث چند هکتار زمین مفت؛ آقازاده؛ پسر رییس اداره.

کهگیلویه و بویراحمد (K.B):

نام یک روستای محروم در زیمبابوه؛ بیکارسرا؛ جایی که یک عده آدم غیور زیر خط فقر زندگی می کنند؛ نماینده هایش مشهور است؛ در آن گوسفند می فروشند و پرشیا می خرند؛ معمولا کهگیلویه اش را اضافی می دانند؛ تنها منطقه ی دنیا که سینما ندارد؛ مهد فرهنگ.

مدیر بومی :

مدیر محلی؛ مدیری که تنها هنرش بومی بودن است؛ کسی که در جواب مردم می گوید: بوووم!؛ در قدیم به آن کدخدا می گفتند؛ دوست حاج آقا؛ از ماست که بر ماست؛ حق مسلم و همیشگی بعضی ها؛ سهمیه مناطق؛ چوپان راستگو؛ (ر.ک: کِر بَودار) .

جوانان عزیز:

بچه های هیئت؛ عده ای که به جای کفش دمپایی می پوشند؛ نخبه ها؛ هر کس برای خودش گروهی از آن ها را آموزش می دهد و بعد کاندیدا می شود؛ از ما بهتران؛ مدیرکل های آینده.

اراذل و اوباش:

لیسانس های بیکار؛ جانورانی که در کمال تعجب روی دو پا راه می روند؛ ریش لنگری ها؛ الکی به خیابان می ریزند و شیشه خرد می کنند؛ زندانیان بالقوه؛ کسانی که ماشین ندارند اما به قیمت بنزین اعتراض می کنند؛ پدرسوخته.

قانون:

چیزی که نوشته می شود اما خوانده نمی شود؛ حروف والی؛ خیلی ها از آن دم می زنند؛ هر عملی که باب میل آقای رییس باشد؛ ظاهرش حتما باید حفظ شود مخصوصا وقتی که نقض می شود؛ کشک.

رفاه:

زندگی اشرافی؛ ایرانی ها در آن بسر می برند؛ نتیجه نفتی که روی سفره ها آمد؛ مایه ی حسادت غربی ها به ما؛ نام یک بانک.

عدالت:

یک نوع سهام؛ کیسه رطب؛ شمع بیت المال؛ روشی که همه ی مسئولین دارند؛ یک نوع شعار انتخاباتی؛ برای برقراری آن حتما باید امام زمان ظهور کند.

احمدی نژاد:

نام یک دکتر؛ کلمه ای مرکب از احمدی و نژاد؛ منجی بشریت؛ کسی که سه سال است می خواهد مدیریت دنیا را عوض کند؛ انرژی هسته ای؛ سفرهای استانی اش زبانزد است؛ حامی کردان و مشایی؛ رییس جمهوری محبوب با هاله ی نورانی دور سرش که سیاستش عین دیانتش می باشد؛ راقم حماسه ی کالیفرنیا.

بهاریه

eshgh321 — Wed, 11 Mar 2009 12:11:10 GMT

این شعر کلی سانسور شد. طنز بودنش در خودش نیست. در تفسیرش از دنیا و بهشت و جهنمه!

دل خسته ام از بهار بی خود

از گردش روزگار بی خود

بیهوده ستاره، ماه، خورشید

هستند سر مدار بی خود

چوپان شما دروغ می گفت

ای خلق در انتظار بی خود!

ما را به دهی نمی رساند

این جاده ی بی سوار بی خود

ای شاعر واژه های ممنوع

بی هوده مده شعار بی خود!

تا پاره نکرده اند... (گوش ت)

بی هوده نزن هوار بی خود!

تا لاشه ی بی خودت نرفته

بر حلقه ی گند دار بی خود

تا فاتحه ی تو را نخوانده

این ملت سوگوار بی خود

انبوه کلاغ های تاریک

سرگرم به قارقار بی خود

یک روز به زور می کنندت

توی دو وجب مزار بی خود

یک صبح که می شود مهیا

صبحانه ی مور و مار بی خود

تا سیخ کنند توی داغت

هر ثانیه با فشار بی خود

انبوه فرشته های آتش

سگ های کثیف هار بی خود

دور از تو بهشت می کند ناز

با سیب و گل و انار بی خود

با خیل زنان نار پستان

مست خوش بی قرار بی خود

جایی که کنی هر آن چه خواهی

با حوری گل عذار بی خود

.....

این آخر زندگانی ماست

یک بازی خنده دار بی خود

چیزی که مرا نموده مایوس

از گردش روزگار بی خود

در بیت نخست نیز گفتم

دل خسته ام از بهار بی خود ...

اتوبيوگرافي!

eshgh321 — Mon, 02 Mar 2009 15:36:18 GMT

اول نامه چون خدا فرمود

السلامٌ علیک یا محمود!

گردش ماه و سالتان خوب است؟

جان من، اصل حالتان خوب است؟

صاحب ملک و پست و پول، آقا!

حج امسالتان قبول آقا!

زمزم و مروه و منی چه خبر؟

راستی، خانه ی خدا چه خبر؟

اطلاعی ز ما خدا دارد؟

خبر از دردهای ما دارد؟

او که خود صاف و پاک و بی رنگ است

مثل ما، مثل ما دلش تنگ است؟

خانه ای او اجاره ای دارد؟

موکت پاره پاره ای دارد؟

یا شبیه مدیر عامل هاست؟

فارغ از درد کهنه ی دل هاست؟!

مالک آب و باد و باران است

میزبان بهر پول داران است؟

هیچ پرسید وام یعنی چه؟

آبرو، احترام، یعنی چه؟

راز قانون کار می دانست؟

مثل ما هم شعار می دانست؟

از نبرد و عناد هم می گفت؟

مرگ بر، زنده باد هم می گفت؟

با خودم فکر می کنم که خدا

برده از یاد خود مرا آیا ؟

تخت سلطانی خدا نرم است

به عتاب و عذاب سرگرم است

روی منبر همیشه بر صدر است

قطر عمامه اش فلان قدر است

درس فقه و کلام می گوید

از حلال و حرام می گوید

توی جنت عروس بسیار است

حور مست و ملوس بسیار است

همه شهد و گلاب می نوشند

شیخ ها هم شراب می نوشند

یا جنیفر لوپز کسی مثلن

لخت می رقصد و بدون کفن

بگذریم، از خود خدا چه خبر؟

کُلن از كل ماجرا چه خبر؟

حال تان را خدایتان پرسید؟

کارتان بود مورد تایید؟

هیچ هم پیش تان خودش آمد؟

از سر و ریش تان خوشش آمد؟

گفت : به به! چقدر زیبایی؟!

چه سری! چه دمی! عجب پایی؟!

گفتی اوضاع کار را تا ته؟!

گفت:احسنت! مرحبا! به به؟!

من دعا می کنم چنین باشد

اسم تان در کتاب دین باشد

شانزده سال درس می خواندم

مدتی توی پادگان ماندم

بیست و چن ساله ای جوان بودم

سخت محتاج نام و نان بودم

رو به کعبه نماز می بردم

جز به حق لقمه ای نمی خوردم

صاحب درد می شدم کم کم

داشتم مرد می شدم کم کم

لحظه ای پیش او اگر بودم

باعث شادی پدر بودم

گرمی خنده بر لبش حس شد

پسرش عاقبت مهندس شد

مادر از یاد برد دردش را

پینه ی دست های سردش را

صبح و شب چارقد به سر می کرد

هی "پسرجان پسر پسر" می کرد

حال باید که کار می کردم

به خودم افتخار می کردم!

چون که یک فرد ارزشی بودم

صاحب خلق ورزشی بودم!

قصه ی علم و مال تکراری است

درد نان حلال تکراری است

زنده ام با حقوق چندرغاز

مثل ماشین توی دست انداز

دائما جیبهای مان خالی است

چه قدر روزگارمان عالی است!!

ای خدا! ای خدای خوش کردار!

درد را از درون ما بردار!

چه قدر خسته ام من از گفتن

گفتن اما جواب نشنفتن

راستی! راستی عمو محمود!

پسرت جای من اگر می بود

تو برایش چه کار می کردی ؟

به کجاش افتخار می کردی ؟!

eshgh321 — Thu, 12 Feb 2009 18:46:18 GMT

منوچهر احترامی به مرگ خندید

احترامی، محترم بود. با سبیل و موهای سپید مثل شکرش. با عینک بزرگش. و دلی آسمانی. رفت تا با عمران صلاحی و سعدی و حافظ و عبید بنشیند قلیان بکشند و به ریش دنیا بخندند. حالا زندگی مردن دارد. بروی بنشینی کنار دست این همه رند نظز باز و شعر بخوانی و بشنوی و یک دل سیر بخندی، بی آن که کسی روی کلمه هایت خط قرمز بکشد.

این چیزها کیلویی چنده؟

eshgh321 — Thu, 22 Jan 2009 09:05:12 GMT

ای غم زده، انتظار کیلویی چند؟

این جاده ی بی سوار کیلویی چند؟

برخیز سر کوچه ی محمود بپرس

موز و کلم و خیار کیلویی چند؟

ما مرد تملق و تریبون هستیم

حرف و سخن و شعار کیلویی چند؟

سرد است، بپوش خویش را ریزعلی!

سرما نخوری، قطار کیلویی چند؟

یک کودک تشنه،گشنه ی بازیگوش

یک مادر شرمسار کیلویی چند؟

ما در قفس عزیزمان دربندیم

آزادی و اختیار کیلویی چند؟

در مذهب سنگ های کور و کر و لال

فریاد دف و سه تار کیلویی چند؟

زاکانی و فیض و سعدی شیرازی

خیام شرابخوار کیلویی چند؟

چون هست شراب ناب شیراز حرام

پس ساقی گلعذار کیلویی چند؟

خود ساقی گل عذار هم شد ممنوع

بوس و بغل و کنار کیلویی چند؟

از گیسوی تابدار تو می پرسم

اوریشم سرچنار کیلویی چند؟

در باد رها که می کنی زلف شلال

زیبایی آبشار کیلویی چند؟

حور و عسل و فرشته بی فایده است

فردوس بدون یار کیلویی چند؟

بگذار لب تو را بنوشم هر روز

نوشابه گازدار کیلویی چند؟

ای چشم تو آفتاب فروردین ماه

من یخزده ام، بهار کیلویی چند؟

با آتش سیگار خودت گرمم کن

شوفاژ و اتو بخار کیلویی چند؟

وقتی که قرار نیست با هم باشیم

نامه، تلفن، قرار، کیلویی چند؟

میش و بره های ایل را گم کردیم

حالا چمتر، ملار، کیلویی چند؟

آیینه به جرم سادگی می شکند

ای اهل ریا، غبار کیلویی چند؟

دیگر شده ایم قومی از بیخ عرب

فردوسی و مازیار کیلویی چند؟

دریای خزر له شده ی پوتین هاست

پس ماهی خاویار کیلویی چند؟

باید بروم سریع، آقای پلیس !

یک گوشه بزن کنار کیلویی چند؟

تهران عزیز و اصفهان را عشق است

بویراحمد بی مزار کیلویی چند؟