مجلس رندان 2

ما را مملکتی است ارزش مدار و سجاده نشینانی با وقار, اهل نماز شب و مزین به علم و ادب و شیرین مثل رطب و الخ.   امرا درّ و جواهر هستند، پاسبان ها همه شاعر هستند، قادر هستند هوی و هایی بکنند،کارهایی بکنند که اهل راز نمی کرد و حافظ شیراز نمی کرد (یعنی نمی توانست بکند و آرزویش را با خود به گور برد، به یک جای دور برد، مرد!) و رفع کننده ی شک ما و مدرک ما این بیت شهیر است که در زیر است(حال می کنید نثر مسجع را ؟!):

 

شهریست پر کرشمه و حوران ز شش جهت      چیزیم نیست ار نه خریدار هر ششم

 

خرسندیم و می خندیم و خوشحالیم و می بالیم که دلاوری ارزشمند و شیرین مثل قند و صاحب عناوینی چند، ماموری زرنگ، قهرمان جنگ، دشمن شلوارهای تنگ، خیلی قشنگ آرزوی دیرین این شاعر و عاشق فقیر را برآورده کرده است. دستش درد نکند:

    ای تو که در کنار شش حوری                          نازنین و فرانک و پوری...

   بی لباس و کلاه و اون جوری...                      شیر تو مثل لوله ی قوری!

   حال که صاحب زر و زوری                            مالک تیغ و سیخ و ساطوری

   پنج شش روزه ای که ماموری                         بزن آقا بزن که معذوری!