من سیاهم، سیاه می بینم دائما اشتباه می بینم
خنده در گوش بنده چون گریه ناله را قاه قاه می بینم
پیرزن های کوچه مان را هم دختر پادشاه می بینم
ظهر ها در نماز شب،غرقم نیمه شب را پگاه می بینم
خانه ی امن من سرِ صخره ست دشت را پرتگاه می بینم
هر کجا بیوه ی مسلمانی ست باب عقد و نکاح می بینم!
عِرق ملّی و مذهبی دارم رخش را ذوالجناح می بینم
بند تنبان خویش، حبلِ متین کفش ها را کلاه می بینم
ابن ملجم فدایی مولا شمر را عذرخواه می بینم
سگ اصحاب کهف را انسان آدمی را گیاه می بینم
فرق که بین خلق و سیّد نیست "فیض" را "روح لاه" می بینم
ظلم در ذهن من خود عدل است کوه را مثل کاه می بینم
مردمِ مانده زیر خطّ فقر همه را در رفاه می بینم
آبها جملگی گل آلودند وضع را دلبخواه می بینم
وای بر عالِمان عالَم که عمرشان را تباه می بینم
عدّه ای بی سواد و نادان را صاحب فرّ و جاه می بینم
زاهد و شیخ و محتسب را هم مهدی دین پناه می بینم
شهرت احمدی نژاد، امروز رفته تا مهر و ماه می بینم
هستم از عاشقان بن لادن بوش را بی سپاه می بینم
دشمن عشق و دوستی هستم جنگ را به صلاح می بینم
دشمن کهنه می شمارم من هرکه را یک نگاه می بینم
شاعران زشت و نفرت انگیزند خونشان را مباح می بینم
روزنامه نگار را دشمن قلمش را سِلاح می بینم
من به جنّ و به اِنس مظنونم همه جا را سیاه می بینم