تبليغاتX
مجلس رندان 2

مجلس رندان 2

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز --- ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

 

یک عالمه پول پیش لازم دارم                        من خانه برای خویش لازم دارم

 یک خانه ی سرد و ساکت و ویلایی                   در ساحل گرم کیش لازم دارم

 باید سه چهار زن بگیرم حتما                  هم صحبت و قوم و خویش لازم دارم

  بر لوله ی آزمایشم خیره شدم                       دیدم که چقدر جیش لازم دارم !

  باید بشوم مدیر کل، یعنی که                          انگشتر و مهر و ریش لازم دارم

  تا وصله کنم به خود عناوین زیاد                    یک سطل پر از سریش لازم دارم

 در سایه ی منبر و سخنرانی خویش                گوساله و گاو و میش لازم دارم

  با لهجه ی مدح، هر سخن هست عسل             در عالم طنز، نیش لازم دارم

     حالا به جفنگ آمده ام... در اینجا                          یک قافیه ی جدید لازم دارم !!

                   یک واژه که با صداقت آن بتوان                                اندوه دلی خرید، لازم دارم

  ماشین و زن و خانه نمی خواهم، نه                      یک ذره فقط امید لازم دارم

   ای کاش که باز جنگ برپا می شد                              زیرا پدر شهید لازم دارم

   دارم پدری که راهی کرب و بلاست                     ای کوفه، کمی یزید لازم دارم!

  امروز که عقل مایه ی دردسر است                           دیوانگی شدید لازم دارم

   یارب، تو که هرچه دوست داری، داری           من شادی و شوق و عید لازم دارم

                       

   آن روز خدا به فکر من هست، که من                  تنها کفنی سفید لازم دارم ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387ساعت 1:24  توسط فرید  | 

ما را مملکتی است ارزش مدار و سجاده نشینانی با وقار, اهل نماز شب و مزین به علم و ادب و شیرین مثل رطب و الخ.   امرا درّ و جواهر هستند، پاسبان ها همه شاعر هستند، قادر هستند هوی و هایی بکنند،کارهایی بکنند که اهل راز نمی کرد و حافظ شیراز نمی کرد (یعنی نمی توانست بکند و آرزویش را با خود به گور برد، به یک جای دور برد، مرد!) و رفع کننده ی شک ما و مدرک ما این بیت شهیر است که در زیر است(حال می کنید نثر مسجع را ؟!):

 

شهریست پر کرشمه و حوران ز شش جهت      چیزیم نیست ار نه خریدار هر ششم

 

خرسندیم و می خندیم و خوشحالیم و می بالیم که دلاوری ارزشمند و شیرین مثل قند و صاحب عناوینی چند، ماموری زرنگ، قهرمان جنگ، دشمن شلوارهای تنگ، خیلی قشنگ آرزوی دیرین این شاعر و عاشق فقیر را برآورده کرده است. دستش درد نکند:

    ای تو که در کنار شش حوری                          نازنین و فرانک و پوری...

   بی لباس و کلاه و اون جوری...                      شیر تو مثل لوله ی قوری!

   حال که صاحب زر و زوری                            مالک تیغ و سیخ و ساطوری

   پنج شش روزه ای که ماموری                         بزن آقا بزن که معذوری!

  

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم فروردین 1387ساعت 0:49  توسط فرید  | 

من سیاهم، سیاه می بینم                            دائما اشتباه می بینم

خنده در گوش بنده چون گریه                          ناله را قاه قاه می بینم

پیرزن های کوچه مان را هم                            دختر پادشاه می بینم

 ظهر ها در نماز شب،غرقم                         نیمه شب را پگاه می بینم

خانه ی امن من سرِ صخره ست                    دشت را پرتگاه می بینم

 هر کجا بیوه ی مسلمانی ست                   باب عقد و نکاح می بینم!

 عِرق ملّی و مذهبی دارم                          رخش را ذوالجناح می بینم

بند تنبان خویش، حبلِ متین                       کفش ها را کلاه می بینم

ابن ملجم فدایی مولا                               شمر را عذرخواه می بینم

سگ اصحاب کهف را انسان                            آدمی را گیاه می بینم

فرق که بین خلق و سیّد نیست               "فیض" را "روح لاه" می بینم

ظلم در ذهن من خود عدل است                    کوه را مثل کاه می بینم

مردمِ مانده زیر خطّ فقر                                همه را در رفاه می بینم

آبها جملگی گل آلودند                               وضع را دلبخواه می بینم

وای بر عالِمان عالَم که                               عمرشان را تباه می بینم

عدّه ای بی سواد و نادان را                        صاحب فرّ و جاه می بینم

زاهد و شیخ و محتسب را هم                      مهدی دین پناه می بینم

شهرت احمدی نژاد، امروز                          رفته تا مهر و ماه می بینم

هستم از عاشقان بن لادن                        بوش را بی سپاه می بینم

 دشمن عشق و دوستی هستم                  جنگ را به صلاح می بینم

دشمن کهنه می شمارم من                      هرکه را یک نگاه می بینم

شاعران زشت و نفرت انگیزند                     خونشان را مباح می بینم

روزنامه نگار را دشمن                                 قلمش را سِلاح می بینم

من به جنّ و به اِنس مظنونم                      همه جا را سیاه می بینم

+ نوشته شده در  شنبه دهم فروردین 1387ساعت 0:7  توسط فرید  | 

استعداد شاعريم شكوفايي شد! و شعر زير را نوآوري كردم:

سال نوآوري مبارك باد

                                            به تو كه جيگري، مبارك باد    (اين مصرع بنا به مصلحت تغيير كرد!)

موقع صحبت و سخن راني است

فصل بزپروري مبارك باد

شتران غرق عشوه مي رقصند

كردي و بندري مبارك باد

گشنه ديگر ز بيخ و بن عربي

لهجه ي مادري، مبارك باد

ورنه مي گفتمت من اينك با

شيوه ي بهتري مبارك باد

با انر‍‍ژي هسته اي بكنيم

بر جهان سروري، مبارك باد

مي كند سفره هاي ما را پر

سنگك و بربري، مبارك باد

ذوق من بی هوا شکوفا شد

سال نوآوري مبارك باد

 

+ نوشته شده در  شنبه سوم فروردین 1387ساعت 19:43  توسط فرید  |